Blog Ancora Restaurant Szef kuchni bloguje. Adam Chrząstowski pisze o gotowaniu: swojej pracy i pasji
publikacja: 15.01.2009
Kiedy mróz aż szczypie w uszy, dobrze zjeść coś rozgrzewającego. Ja myślę wtedy zwykle o pierogach: polskich czyli ruskich, typowo rosyjskich pielmieni, włoskim ravioli, chińskich pierożkach dim sum, wietnamskich sajgonkach, południowo-amerykańskich empanadas i indyjskich samosach. Prawdziwe domowe jedzenie – syci, cieszy i zapewnia przyjemne uczucie przezwyciężenia zimowej aury. (więcej…)
publikacja: 14.01.2009
W kulinarnym podsumowaniu roku, zamieszczonym w Gazecie Wyborczej przez Wojciecha Nowickiego, Ancora wymieniona została kilkakrotnie. Dziękujemy i obiecujemy starać się jeszcze bardziej :)
publikacja: 12.01.2009
Nowy Rok Szefa Kuchni? Musi rozpocząć się ze smakiem. Tak było i tym razem – w 2009 wszedłem może odrobinę zmęczony, ale też usatysfakcjonowany. Ciężka praca daje efekty: widzę to w swojej restauracji, która pracuje coraz bardziej płynnie i bez kolizji. (więcej…)
publikacja: 26.12.2008
Grudzień to nienajlepszy miesiąc do prowadzenia bloga. Pracy co niemiara, Święta i Nowy Rok to takż
e obowiązki rodzinne. Wszystkim moim Czytelnikom życzę więc wszystkiego najlepszego – oby Boże Narodzenie przyniosło Wam jak najwięcej szczęścia i spokoju, a Nowy Rok obfitował w jak najwięcej okazji poznawania nowych, doskonałych smaków. Wesołych Świąt!
publikacja: 20.11.2008
„Quantum of Solace” święci tryumfy w kinach, a mnie redakcja miesięcznika Kuchnia poprosiła o przygotowanie przepisów na potrawy, jakimi z pewnością nie pogardziłby James Bond. (więcej…)
publikacja: 04.11.2008
Może się wydawać, że Święta jeszcze daleko, jednak w Ancorze już myślimy, co specjalnego przygotować z tej okazji…
Dzień wigilijny to czas tradycji – staramy się tego dnia przywołać uroczystą atmosferę ubierając choinkę, układając pod nią prezenty i przygotowując klasyczne postne dania. Dwanaście wigilijnych potraw potrafi być jednak nie lada wyzwaniem, nie mówiąc już o menu na pozostałe dwa dni świąt Bożego Narodzenia. Świąteczny uroczysty obiad z rodziną i bliskimi to idealna okazja do zaprezentowania nowych kulinarnych umiejętności. (więcej…)
publikacja: 29.10.2008
(ja i scorpena – Szanghai, widok z nieistniejącego już budynku na dachu którego była część Tropicany, na Pudong czyli szanghaiskie city. To z kulą to wieża telewizyjna a obok wieża zegarowa byłego ratusza przy Waithanie czyli nabrzeżnym bulwarze starej francuskiej części miasta.)
Ciągle zastanawiam się nad poziomem polskiej kultury kulinarnej. Parę tygodni temu spotkałem w Ancorze przyjaciela profesora Ludwika Stommy, kulturoznawcy który na co dzień wykłada w Paryżu, a w Polsce publikuje w Polityce i m.in. miesięczniku Kuchnia. Przypomniał mi, że porównując zwyczaje kulinarne Polaków i Francuzów, profesor powiedział: jeśli zapytać Francuza, co znaczy że zjadł dobry obiad – odpowie, że obiad był smaczny. Co na to pytanie powie Polak? Że dobry – czyli że na talerzu było dużo.
Oczywiście od tej zasady – którą potwierdza moja obserwacja – są wyjątki. Zanim pojechałem pracować do Chin, spędziłem jakiś czas pracując we Francji i byłem pod wielkim wrażeniem tego, jak bardzo mieszkańcy tego kraju szaleją na punkcie jedzenia. Zjedzenie czegoś dobrego jest tu rzeczą nadrzędną. Francuzi kultywują własne tradycje i smaki, ale bezwzględnie znają sie na jedzeniu i potrafią je docenić. Kiedy pojechałem do Chin – spotkałem się z tym po raz drugi. Przywitanie po szanghajsku to pytanie „czy dziś już jadłeś?”. Wielki wpływ na ich umiłowanie jedzenia wywarła oczywiście historia tego kraju i wieloletnia bieda, jednak posiłek znaczy w Chinach bardzo wiele (jedzenie i jego konsekwencje, dodajmy: problem otyłych dzieci jest w Chinach porównywalny jest do sytuacji w USA). Sami Chińczycy opowiadają o sobie taką anegdotę – kto chce zaatakować nasz kraj, powinien wybrać porę lanczu: wtedy wszyscy, łącznie z operatorami radarów siedzą i wcinają, zapominając o bożym świecie.
Jest między Polakiem i Chińczykiem w kuchni pewne podobieństwo – obydwa te narody nie wyobrażają sobie posiłku bez zupy. Jednak różnic między nami a mieszkańcami Chin i Francji jest znacznie więcej. Francuzów kształtowały zupełnie inne niż w Polsce uwarunkowania. Da się to zauważyć, czytając choćby „Fizjologię smaków” Brillat-Savarina – jak istotne było dla nich już lat temu podejście do produktu, świadome łączenie smaków. Gotowanie szybko stało się tam sztuką, w Chinach zaś jednoznacznie związane zostało z medycyną i filozofią.
Zastanawiam się, na jakim etapie – jeśli przyrównać ją do tych dwóch krajów – jest w tym momencie Polska. Przez 50 lat uczono nas przecież, że jedzenie jest wyłącznie paszą. Pamiętam, jak na pierwszych latach w szkole gastronomicznej, ok. 1983 roku dowiedziałem się, że gotowanie w domu nie ma sensu: żywienie się w placówkach zbiorowego żywienia jest tańsze i można je skomponować w optymalny sposób. Stworzono modelowy wzór rodziny żywiącej sie w stołówce, w której proponowano optymalne diety w zależności od tego, czy jest się inżynierem czy górnikiem. Lata PRL-u wyrządziły straszne krzywdy polskiej kuchni.
Raptem zderzyliśmy się sie z rzeczywistością zupełnie nową. Po przełomie przeskoczyliśmy z kapusty i kotleta niesłychanie intensywnie w krainę egzotycznych smaków: kuchnia włoska, grecka, meksykańska. Tkwią w nas polskie smaki, ale też chcemy juz coś więcej – wyjeżdżamy zagranicę, odwiedzamy drogie restauracje. Nadal nie znamy sie na winach, zaskakuje nas za mało wypieczony stek. Jednak od Chińczyków i Francuzów dzieli nas jeszcze wiele. Na razie wielkim powodzeniem cieszy się u nas reklama z hasłem „A może frytki do tego?”.
publikacja: 16.10.2008
Who is who krakowskich kulinariów: Joel Bastian
Kraków zyskał sobie nowego specjalistę od sztuki smaku: Joel Bastian, 26-letni sommelier z Strasburga, właśnie objął posadę maitre d’hotel w restauracji Ancora. Młody Francuz piastuje dwa stanowiska, które w Polsce nie są dobrze znane. (więcej…)
publikacja: 07.10.2008
Po raz pierwszy winorośl tę Galowie zasadzali jeszcze przed inwazją rzymską, a nazwę „Pinot vermeil” odnaleźć można już w burgundzkich księgach z 1375 roku. Od tego czasu PINOT NOIR zyskało dziesiątki określeń: Spätburgunder, Pinot Nero, Blauburgunder, Salvagnin, Salvagnin Noir, blauer Spätburgunder, Pinot tinto, Kisburgundi Kék, Rounci, Burgundac Crni…
Pinot Noir – jeden z najlepszych czerwonych szczepów winnych świata – uznawany jest za wyjątkowo kapryśny i trudny podczas winifikacji, a stworzenie z niego wina doskonałego jest wyzwaniem dla najlepszych winiarzy świata. (więcej…)